„Dark Side”: wiesz doskonale, ze nie chodzilo o przekręcenie nicka, tylko o „zyliard” w nicku (zamiast tego mogłem użyć „pierdyliard” i byłoby to samo tylko brzydziej).
Wiesz również, że nie chodziło mi o „700 bln dol bailout” bo jako cytat jest to poprawne, tylko o ” …700 bilionow uratuje glowne instytucje finansowe…” bo to już jest ewidentny błąd.
Fakt – jesteś niesamowicie zarozumiała, co dowiodłaś swoją pierwszą odpowiedzią i odsyłaniem mnie natychmiast do definicji, mediów itp. Zamiast zastanowić się chwilę nad postawionym pytaniem. I nadal dowodzisz nie przyznając się do pomyłki. Tu się w pełni zgadzamy.
******
A teraz ad rem
To co się dzieje obecnie w USA (nacjonalizacja, oddłużania – jak zwał tak zwał) może faktycznie skończyć się tragicznie dla gospodarki światowej. Z mojej perspektywy prawdopodobny jest taki scenariusz, że za kilka lat będziemy jedli buraki pastewne a jednocześnie będziemy słyszeli, że padliśmy ofiarą krwiożerczego kapitalizmu – co będzie ewidentną nieprawdą.
Chyba nie trzeba nikomu tłumaczyć, że kryzys jest wpisany w gospodarkę kapitalistyczną, że firmy upadają gdy są źle zarządzane (a czym jest dawanie kredytów na dom na piękne oczy? – od tego się zaczęło), że ludzie inwestujący w takie źle zarządzane firmy ponoszą potem tego konsekwencje, że rynki finansowe są właściwie obecnie najlepszyą wizualizacją słowa „globalizacja” itp, itd.
To co się nam proponuje jako plan ratunkowy to hasło: „zrzućmy się wszyscy na pokrycie strat wywołanych przez nieodpowiedzialnie zarządzane firmy”. Ponieśmy wszyscy konsekwencje, niezależnie od zaangażowania w upadające firmy. Smutne jest to, że kandydujący na prezydenta USA właściwie nie kwestionują „planu ratunkowego”. Oni raczej tylko róźnią się co do szczegółów.
A jakie będą konsekwencje tego planu to widać na przykładzie naszych szpitali – ich notoryczne oddłużanie spowodowało, że tylko naiwni dyrektorzy chcieli coś zmienić w swoich metodach zarządzania. Po co zmieniać, skoro przyjdzie nowy rząd i znowu oddłuży…
Z drugiej strony, jeżeli obecny Rząd (juz tu, u nas) reaguje na niebezpieczeństwa związane z rynkami finansowymi upichceniem ustawy, która zabiera prawo do dowolnego zarządzania swoimi pieniędzmy (w trosce o nasze dobro oczywiście, bank będzie zmuszony do odmówienia nam inwestycji w ryzykowne instrumenty w sytuacji gdy oszacuje, że może to nam nie wyjść na dobre, bo to nasze ostatnie pieniądze). Potem Prezydent to podpisuje jako dobra ustawę. To znaczy, że jesteśmy traktowani jak niepełnosprawni. Czyli – można nam wmówić każdą głupotę – nawet taką, że to co się dzieje w USA nie jest nacjonalizacją, że w UE konieczny jest globallny supernadzór nad finansami i na końcu, że to wszystko to jest kapitalizm.

Panowie, panowie. Nie mam zbyt wiele czasu, bo wychodzę z psami do lasu, więc krótko. Żadna poważniejsza dyskusja o przegranych bądź zwycięskich wielkich ideach będzie warta funta kłakow bez analizy jednostki ludzkiej. Jej potrzeb i możliwości”
‘
Ta część wypowiedzi rzecznika sprowadza się do „prostej” praktycznej funkcji. Albo ją skomentuję i tym samym podważę inne cechy moich ostatnich wypowiedzi przez potraktowanie jako nieoczywistym tego co już pisałem. Poza tym sprowadzę się do roli osoby kłucącej się o to czyja popielniczka jest czyja w knajpie. Zdewaluuję to co napisałem wcześniej.
Albo, przemilczając zgodzę się na wprowadzoną niejasność. Ogrom pogardliwej Presupozycji Czynu wykonywanej tym tekstem zaczyna się od konstatacji, że ja się tłumaczę i proszę o branie pod uwagę okoliczności i o zrozumienie. Powtarzam więc wyraźniej: ograniczenie mojego zakresu percepcji osób, ograniczenie informacji od nich płynących przy okazji informacji będących symbolami upodlenia są metodą wymuszającą traktowanie czynów jako rodzajów uzasadnień. Jest to metoda produkowania „projekcji” i reakcji „niewspółmiernych” czy w ogóle niby luźno związanych z aktualnymi bodźcami. Chodzi o zmuszenie mnie do nadania wyczerpującego sensu działaniom niewerbalnym i słowom tak by doświadczane ciosy były w jakiś sposób logiczne. Wykorzystuje się do tego skłonność psychiki do tworzenia zależności będących teoretycznymi prototypami możliwości zmiany, wpływu na złe okoliczności. Banalne słowa nabierają znaczeń koniecznych dla przetłumaczeń do których wypowiedzi bardziej pasują.
Na tej zasadzie i rozumiejąc to zjawisko ten mały asystent pisze coś co nie ma znaczenia, jest abstrakcyjne z pkt widzenia tego o czym piszę. Im bardziej osacza się człowieka tym bardziej wypowiedzi stają się wypowiedziami odnoszącymi się do osaczenia. To daje satysfakcję i kamuflarz umożliwiający minimalizm komunikacyjny. Proces mojego „zapadania się” w metaforyczną, zastępczą funkcję słów musi w tych okolicznościach postępować. „Teraz tak niewiele potrzeba”. Niedługo będzie wystarczał gest łączący się bardzo pośredni z czymkolwiek co współwystępowało w tekstach zawierających pogardę. To zrozumiała D, ale postanowiła to przyspieszyć. Poza tym umieszczanie danych prywatnych służy nie tylko pogłębianiu doświadczenia upodlenia i coraz mocniejszego takiego odbioru innych bodźców, ale też coraz większą łatwość odbierania choć trochę metaforycznie podobnych tekstów do jakichkolwiek cech sytuacji do konstruowania samemu sensów podług tego nawarstwionego odbioru pogardy. A więc w skrócie: odbieram coraz negatywniej i coraz bardziej do siebie. Ale „na filmie” tego nie widać. Przychodzi czas dla rozmaitych Rybińskich, Janke-ów, Leskich ze swoją radochą inteligencji, a czasem też inną niezdrową satysfakcją. Tak wygląda mord psychiczny. D o tym wie i sprawia jej coraz większą satysfakcję coraz większa trudność w opieraniu się przekazowi do siebie i metaforycznemu wziętych z całości. Taki Adolf w „kobiecym” ciele będzie zachęcał nadal do posługiwania się językiem skojarzeń by z przeskokiem słaba, wyrobiona do tego psychika chwytała konstrukcje i przetwarzała je tak by zgadzały się z całością. Efekt niewymierności co na ile z czego w tym dziwnym negatynym odbiorze stanie się normalnością, ale cechy podobieństw do oczekiwanych historyjek opartych na założeniach oskarżeń będą skrzętnie „magazynowane” i traktowane jako legalizacja kolejnych uderzeń. Właśnie w ten sposób spełniają się pragnięte przepowiednie. Każdy sprawdzić chce choć raz jak to jest wchodzić w mózg warzywa jak w masło. I to warzywa w sensie choroby układu nerwowego absolutnie drugorzędnie.
Ten mały sukinsynek towarzyszący mojemu głównemu oprawcy jest ostrożniejszym współsprawcą, ale polecam tak samo głęboką kontemplację jak moich słów duchowej esencji jego przytaczanych wersów. Zbrodnia z dnia na dzień staje się bardziej doskonała.